Lubię odkrywać mało znane zakątki Polski i nie widzę problemu w spędzaniu wakacji w granicach naszego kraju. Z przykrością muszę jednak stwierdzić, że na narty/snowboard już się w polskie góry raczej nie wybiorę.

Miałam ostatnio przyjemność po raz pierwszy w życiu jeździć nieco dalej niż w Polsce, Słowacji i Czechach (gdzie bywałam dotychczas) – mianowicie we Włoszech. I jestem zachwycona. Nie chodzi nawet o piękne widoki, bo takich i u nas nie brakuje, ani o pogodę, bo czasami wiało tak, że mało kasku z głowy nie zerwało. ;) Ale co z tego, że zjeżdżając przez chwilę zmagamy się z wiatrem, skoro na szczyt wjeżdżamy już szczelną gondolką (niektóre miały nawet podgrzewane siedzenia!) albo zamykanym od góry krzesełkiem. W Polsce 10 minut spędzamy z orczykiem między zdrętwiałymi z zimna nogami. A jazda z zamarzniętymi paluszkami w sztywnych butach narciarskich czy snowboardowych nie jest niczym przyjemnym.

Marzniemy także czekając na gondolkę/krzesełko/orczyk. Otóż we Włoszech najdłużej stałam w kolejce 7 (słownie: siedem) minut, w Polsce – ok. 1,5 godziny (słownie: dziewięćdziesiąt minut). Oczywiście jest to kwestia tego, że tam na jednej górze udostępniono kilkanaście tras. U nas jeszcze kilka lat temu każdy wyciąg z kilku, leżących naprawdę blisko siebie, miał innego właściciela i na każdy trzeba było kupować osobny karnet, bo szanowni przedsiębiorcy nie mogli się dogadać. A propos karnetów: kurczę, tam nawet bramki są wygodniejsze, bo nie trzeba się pchać na te rurki (takie jak przy wejściu do metra), żeby przeskoczyły – one sobie przeskakują same zaraz po tym, jak pikniemy kartą. Czyż nie cudownie? :) Ale wróćmy do kilometrowych kolejek – we Włoszech nie było ich także ze względu na szybkość wyciągów. Nie bez znaczenia jest także fakt, że do jednej gondolki mogło wejść nawet dwanaście osób. Nie chce mi się opisywać, jak te dwie kwestie wyglądają w Polsce…

Wreszcie – toalety. Niby rzecz banalna, ale brak takich rzeczy odczuwamy, jak wiadomo, najdotkliwiej. Siusiu – prosta sprawa? Spytajcie moją mamę, która do niedawna jeździła w spodniach na szelki, które to szelki znajdowały się pod grubym swetrem. :) We Włoszech toalety były na niemal każdej trasie, a jak nie, to na górze, przy wyjściu z gondolki. U nas chyba akurat z tym też nie jest źle, leżymy natomiast pod względem tych oto kilku warunków, które spełniały włoskie gabinetti:

- W toalecie dla narciarzy, których nogi zakuto w rycerskie zbroje, nie może być ślisko  (grozi kalectwem).

- W samej kabinie musi być dużo miejsca, żeby móc się porozpinać i ewentualnie rozebrać, a więc konieczny jest także wieszak – wieszaków ci u nas dostatek, z miejscem bywa ciężko.

- Czy muszę wspominać, że w kibelku przydaje się papier toaletowy? We Włoszech zabrakło mi go raz, w Polsce – trudno zliczyć, pewnie w około połowie przypadków (częstych, jak przystało na kobietę ;)).

- Istotne dla osoby, która za chwilę ma wyjść na mróz, jest porządne wysuszenie rąk po ich umyciu (a właśnie – mycie rąk przed jedzeniem i po skorzystaniu z toalety o 40% zmniejsza ryzyko zakażenia różnymi brzydkimi stworzonkami, więc myjemy rączki!) – w każdej toalecie na stoku musi być albo suszarka, albo papierowy ręcznik. W Polsce zdarza się, że podajnik owszem, jest, ale ręcznika nie uświadczysz, albo że wisi sobie suszarka, ale... ojej! nie działa.

- Lustro konieczne nie jest, ale miło jest móc uładzić nieco grzywkę po zdjęciu kasku. Zwracam na to uwagę tylko dlatego, że w każdej włoskiej damskiej toalecie lustro po prostu było.

Tyle o higienie na stoku. Pozostała kwestia jedzenia. Zarówno w Polsce, jak i we Włoszech, karczm, barów i budek jest mnóstwo. Jedno, co mi się nie podobało w tych drugich, to menus – po włosku i niemiecku. Po angielsku co prawda można było sobie dopytać, bo pani za ladą rozumiała i nawet odpowiadała uprzejmie, ale przecież nie będę jej prosić o streszczenie listy składników dwudziestu dań, kiedy za sobą słyszę już zniecierpliwione stukanie tym niebezpiecznie twardym obuwiem… Warto jednak zwrócić uwagę na podłogi – we Włoszech nie są śliskie, a ponadto jeśli wychodzicie na dwór z tacą w ręku, nie musicie się martwić, że pod nogami nagle wyrośnie Wam – nieduży co prawda, ale jednak wróg – próg.

Na pocieszenie dodam, że na polskich stokach mamy najlepszą gorącą czekoladę z bitą śmietaną.

No i warunki samej jazdy są (o ile nie mamy zmarzniętych paluszków) zbliżone – nie ma rady na pojawiające się po południu muldy i lód. W kwestii przygotowania tras – naśnieżania i ratrakowania – musimy tylko pamiętać, żeby wyłączać te cholerne naśnieżarki na czas udostępnienia stoku dla zimowych szaleńców, bo stwarzają niebezpieczeństwo, znacznie ograniczając widoczność nawet na kilka sekund; nie wspominając już o okropnym uczuciu, kiedy wjedzie się w taką zmrożoną mgłę.

Na zakończenie optymistyczny akcent: jakie to miasto? E… na pokaz! Przeczytajcie od tyłu.

Od razu wyjaśniam – nie mam nic do Zakopanego, a nawet je lubię; tak mi się po prostu rzuciło w oczy, kiedy czytałam to od tyłu, rozwiązując wykreślanki. ;)

No. To pozdrawiam wszystkich Polaków! :)

Jeśli zastanawiasz się, czy rzucić obecny kierunek studiów albo zmienić go po licencjacie – zrób to. Będzie to słuszna decyzja, jeśli spełniasz choćby jeden z poniższych warunków:

1. W całym toku studiów podoba Ci się jeden przedmiot (w porywach do dwóch), a na reszcie zajęć zazwyczaj zastanawiasz się, co tu właściwie robisz albo po co Ci to.

2. Nie wiesz, co robić po skończeniu tego kierunku, nie masz pomysłu na związaną z nim ścieżkę zawodową (nie dotyczy studiowania wyłącznie „hobbystycznego”).

3. Wiesz, co możesz robić po tych studiach, ale nie widzisz się w danym zawodzie, np. zdajesz sobie sprawę z tego, że nie masz odpowiednich predyspozycji albo że w innej branży czuł(a)byś się lepiej.

Sama spełniałam dwa z tych warunków. Jako że dotrwałam już wówczas do drugiego semestru drugiego roku, postanowiłam przemęczyć się do licencjatu, ale przez ten czas wciąż biłam się z myślami, bo przecież „ten przedmiot akurat jest fajny”, ale z drugiej strony „co ja właściwie będę robić, jeśli zajmę się socjologią więzienia?”. ;) Na szczęście pisanie i obrona pracy licencjackiej ostatecznie utwierdziły mnie w przekonaniu, że to nie dla mnie.

To mówiłam ja, studentka w trakcie sesji poprawkowej. :) 

Nie lubię chusteczek o zapachu mięty, truskawek, cytryny i pieczonego kurczaka.

Po pierwsze, po co mam płacić za aromatyzowane chusteczki dwa razy więcej niż za bezzapachowe, skoro i tak nic nie czuję, bo przecież mam zapchany nos?

Po drugie, to coś, czemu chusteczki zawdzięczają swój zapach – olejki czy inne kadzidełka – przeważnie podrażnia i tak już podrażnioną skórę wokół nosa.

Podsumowując – pachnące chusteczki do nosa są bez sensu. Co innego pachnący papier toaletowy… ;)

Chłopię w spodniach rurkach, obcisłym sweterku i wątłą apaszką na wątłej szyi do towarzyszącej mu dziewczyny:

- Muszę podjąć męską decyzję, taką wiesz, z jajami!

Hmm, powodzenia.

To samo chłopię, patrząc na stroje karnawałowe:

- A kiedy to w ogóle jest, że się ludzie przebierają?

Skoro nie wiesz, to dlaczego przebrałeś się za kobietę?

 ***

Pani zbliża się do butiku, podchodzi do wejścia i nagle… bramka zaczyna piszczeć!

Niezła jest, jeszcze dobrze nie weszła, a już coś zawinęła. :)

 ***

Elegancka kobieta w markowych ciuchach i szpilkach wychodzi z toalety w centrum handlowym. Rzuca okiem w lustro, umywalki za to nie zaszczyca nawet spojrzeniem i kieruje się do wyjścia.

Ta pani powinna wiedzieć, że aby uchodzić za zadbaną, nie wystarczy mieć fryzury za 500 zł i dwa razy droższego tuszu do rzęs. Wypadałoby także od czasu do czasu umyć ręce, zwłaszcza po wyjściu z toalety publicznej!

 ***

Na koniec moja ulubiona, zasłyszana anegdotka:

W autobusie siedzi pani. Na jej kolanach siedzi dziecko. Obok stoi pan. Dziecko macha nogą, za każdym razem kopiąc pana w nogę.

Pan: Czy mogłaby pani zwrócić uwagę swojemu dziecku?

Pani: Proszę nie przesadzać, nic panu nie robi. Nie słyszał pan o bezstresowym wychowaniu?

Na to wstaje siedzący nieopodal student, wyjmuje z ust gumę do żucia i z uśmiechem przykleja ją pani do czoła.

- Mnie też wychowano bezstresowo.